من اما ، سرشارم از  بوي زندگي ،
                                      بوي باران ،
                                                         لطافت ،
                                                                  سبزي ؛

سرشارم از دوست داشتن

 دعواهاي دلتنگيم ،             

         توأم با عشق است .

لبخندي بر لبانم و . . . آشتي 

 " پروين "  مي گويد :

                          " هزار كوه گرت سد ره شوند ، برو ! " 

و سرشارم از حس رفتن ،

                               ماندن ،

                                        و پرواز  . . .

حتي اگر هنوز ، اراده ي كافي نداشته باشم !

در سایه ایزد تبارک

عید همگی بود مبارک

اگه امشب خوابت نمي بره ستاره ها را بشمار اگه كم اومد قطره هاي بارونا بشمار اگه بند اومد به عشق من فكر كن چون نه كم مي ياد نه بند مي ياد

علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را

که به ماسوا فکندي همه سايه‌ي هما را

دل اگر خداشناسي همه در رخ علي بين

به علي شناختم به خدا قسم خدا را

میخواهم ساعتها زیر باران بمانم  تا اندیشه هایم خیس خیس شود و آب ، هر چه ازو نیست را با خود ببرد.

اندیشه باران خورده موّاج است ، گول وعده های دروغین را  نمی خورد و خود را سرگرم فرداهای محال نمی کند ،به امروز می نگرد و به «اکنون» به اکنونی که ذره ذره آب می شود می رود و به دریای لحظات باطل می پیوندد.

تنهایم و این تنهایی را تکه تکه مزمزه می کنم مثل یک آب نبات و پایانش برای من فقط  لحظاتی کام شیرین است و وقتی تنهایی هم  مرا تنها گذاشت در بیابان برهوت و نحس وجود ، هیچ راهی جز مرگ برایم نمی ماند

افسوس که سرنوشت را نمیشه از سر  نوشت

به یاد دلبند در دانه ام  آیدا

که پنج ساله سرنوشت ما رو از هم جدا کرده

دخترم ، بند دل غمگینم

شیشه عمر غبار آگینم

جوجه گمشده در طوفانم

شاخه خم شده از بارانم

ای جگر پاره ام ، ای نیمه من

میوه عشق سراسیمه من

گل پیوند دو غربت آیدا

ارث عصیان معمایی من

امتداد خط تنهایی من

ساقه سر زده از نخل تنم

جویی از رود خروشان که منم

کوکب بخت شبالوده من

غزل طبع تبالوده من

دخترم ، آیینه اندوهم

بانک افکنده طنین، در کوهم

پدرت خرد و خراب و خسته

خسته ای بر همگان در بسته

خانه اش جن زده و متروک است

که پر از همهمه مشکوک است

روح ها، خاطره ها اینجایند

می روند از دلمو می آیند

یاد ها خیل کفن پوشانند

جز من از هر که فراموشانند

کدرم، پنجره بازم نیست

کسلم، رخصت آوازم نیست

در پی هم قدمی هم نفسی

ایستادم که تو از ره برسی

آمدی ، باز کن  این پنجره را

پر آواز کن این حنجره را

پر پرواز تو هستی آیدا

نی تویی، ساز، تو هستی آیدا

مي دوم آن سوي نامعلوم کز بويت پراست

تا خراساني که از نور فراسويت پر است

مي دوم آن سو که عطري از تو سوسو مي زند

تا زميني کز گلستانهاي خوشبويت پر است

با زيارتنامه اي در دست مي بينم چنان

چشمهام از قطره هاي گرم آمويت پراست

دامنم از هر چه غير از توست " اي مولا " تهي است

جان من از بارگاه گرم هوهويت پر است

پر بده در آستانت مرغ پر شور مرا

بالهام از شوق پرواز پرستويت پر است

من گرفتارم  رهايم کن امام مهربان

سينه از جوش و جلاي پاک آهويت پر است

مي شوم پروانه اي وقتي که من دورم ز طوس

شمع هم از جلوه زار قدس سوسويت پر است

در زندگي هر انچه لياقتش را داريم به ما ميرسد

                    نه انچه که آرزويش را داريم 

 پس سعی کنیم لیاقت آرزوهایمان را داشته باشیم

بخشندگي را از گل بياموز،

زيرا حتي ته كفشي كه لگدمالش مي‌كند

                           را هم خوش بو مي‌كند

 دوستت خواهم داشت بي آنکه بگويم

 درد دل خواهم گفت بي هيچ گماني

 گوش خواهم داد بي هيچ سخني

 در آغوشت خواهم گريست بي آنکه حس کني

 در تو ذوب خواهم شد بي هيچ حرارتي

 اينگونه شايد احساسم نميرد

عشق یعنی تا ابد با من بمان...!

 خدايا تو که بشر را دوست داري چرا غم را آفريدي ؟

خالق یکتا فرمود : غم را به خاطر خودم آفريدم

چون اين مخلوق عزیز  من تا غمگين نباشه

به ياد خالقش نمي افته!!

بیایید در زمان شادی هم بیاد پروردگارمان باشیم  

                                        و

   دلی عطا فرما  تا عشق را درک کنیم

                                        بار الهی

و به ما بیاموز دوست داشتن را 

    یکی را دوست می دارم ولی افسوس او هرگز نمی داند........................

از کبوترپرسیدم : زندگی چیست؟ پرهایش را تکان داد و جواب نداد

ازدریا پرسیدم:زندگی چیست؟ خروشید و جوابم را نداد ازآفتاب

 پرسیدم:زندگی چیست؟ غروب کرد وجوابم را نداد ازانسان

 پرسیدم:زندگی چیست؟ گفت: زندگی خون دل خوردن است اولش

عشق وبعد مردن است

به نام آنکه همه هستی ازاوست

یک شب سرد زمستانی..

آسمانی صاف و نورانی

قصه عشق من و تو رو به دلها بود پنهانی

زیر نور مبهم مهتاب میدیدم

غنچه ی عشقی که وا میشد به تنهایی

و احساسی که میترسید از شب های طولانی

از این باد و باران های طوفانی

و رویایی که پر بود از پریشانی

یک شب سرد زمستانی ..

دلم را عاشقت کردم به آسانی

هنوزم می تپد قلبم برای روزهای بارانی

برای چشم های عاشق پاکی

که پر بود از صدای عاشق صدها قناری

      من ز پایان ندارم اندیشه            که همین دوست داشتن زیباست

قطره‌ دلش‌ دريا مي‌خواست. خيلي‌ وقت‌ بود كه‌ به‌ خدا گفته‌ بود.
هر بار خدا مي‌گفت: از قطره‌ تا دريا راهي‌ست‌ طولاني. راهي‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوري. هر قطره‌ را لياقت‌ دريا نيست.
قطره‌ عبور كرد و گذشت. قطره‌ پشت‌ سر گذاشت.
قطره‌ ايستاد و منجمد شد. قطره‌ روان‌ شد و راه‌ افتاد. قطره‌ از دست‌ داد و به‌ آسمان‌ رفت. و هر بار چيزي‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوري‌ آموخت.
تا روزي‌ كه‌ خدا گفت: امروز روز توست. روز دريا شدن. خدا قطره‌ را به‌ دريا رساند. قطره‌ طعم‌ دريا را چشيد. طعم‌ دريا شدن‌ را. اما...
روزي‌ قطره‌ به‌ خدا گفت: از دريا بزرگتر، آري‌ از دريا بزرگتر هم‌ هست؟
خدا گفت: هست.
قطره‌ گفت: پس‌ من‌ آن‌ را مي‌خواهم. بزرگترين‌ را. بي‌نهايت‌ را.
خدا قطره‌ را برداشت‌ و در قلب‌ آدم‌ گذاشت‌ و گفت: اينجا بي‌نهايت‌ است.
آدم‌ عاشق‌ بود. دنبال‌ كلمه‌اي‌ مي‌گشت‌ تا عشق‌ را توي‌ آن‌ بريزد. اما هيچ‌ كلمه‌اي‌ توان‌ سنگيني‌ عشق‌ را نداشت. آدم‌ همه‌ عشقش‌ را توي‌ يك‌ قطره‌ ريخت. قطره‌ از قلب‌ عاشق‌ عبور كرد. و وقتي‌ كه‌ قطره‌ از چشم‌ عاشق‌ چكيد، خدا گفت: حالا تو بي‌نهايتي، چون كه‌ عكس‌ من‌ در اشك‌ عاشق‌ است.

   زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست